2009-11-29 21:36:34
mpt
Jeśli tak, to wymaga wiedzy i trudu. A jeśli ukochanie jest tylko niezwykle miłym uczuciem, kwestią, którą ześle na nas los jeśli tylko będziemy mieli szczęście? Osobiście wbrew większości uważam, że ukochanie to sztuka, która dużo od nas wymaga i tylko wtedy zdobęciemy w niej pełen sukces. Taki stan rzeczy nie oznacza, że wszsycy uważają miłość za rzecz mało ważną. Ludzie jej pożądają, patrzą na niezliczone filmy o radosnych i nieszczęśliwych perypetiach miłosnych, słuchają setek kiepskich przebojów o miłości, patrzą na sieć i bez myślenia do wyszukiwarki wpisują np. "szukam dziewczyny" - ale mato kto pomyśli, że istnieje coś, czego w sprawie miłości trzeba się nauczyć. Dla znacznej większości ludzi problem miłości tkwi przede wszystkim w tym, żeby być kochanym, a nie w tym, by kochać i by umieć kochać. Najważniejszym zadaniem takich ludzi jest zdobycie czyjejś miłości, utrzymanie jej oraz wzbudzenie czyjegoś uczucia. W pogoni za tym celem próbują różnych metod. Jedną z nich, której łapią się najczęściej faceci, jest zdobywanie powodzenia, stabilnej pozycji życiowej i pieniędzy w takiej skali, na jaką zezwala społeczna sytuacja określonego człowieka. Inna metoda, szczególnie ulubiona przez dziewczyny, to dbałość o wygląd oraz pielęgnację ciała, stroje itd. Pozostałe metody osiągania sobie otoczenia, stosowane zarówno przez facetów, jak i kobiety, to miły sposób bycia, umiejętność prowadzenia ciekawej konwersacji, chęć do okazywania innym ludziom pomocy, skromność i łagodność. Wymienionych zabiegów używa się również w celu zdobycia sukcesu finansowo-osobistego w życiu, które powinno zapewnić poznanie ważnych osób, zdobycie dużej rzeszy przyjaciół oraz zdobycia wpływów. W opinii znacznej większości ludzi naszego kręgu kulturowego potrafić osiągać miłość oznacza po prostu być grzecznym oraz pociągającym fizycznie. Jest na świecie tysiące portali, gdzie możemy popatrzeć na ogłoszenia towarzyskie, które oferują bez żadnych problemów. Pokutuje opinia o tym, że miłości nie da się nauczyć ponieważ jest to problematyka indywidualnego człowieka a nie zdolności w sensie ogólnym. Ludzie sądzą, że kochać to rzecz banalna, i trudne jest odnalezienie właściwego obiektu miłości, zdobycie cudzego uczucia. Jest mnóstwo przyczyn takiego traktowania tej kwestii przez dzisiejszego człowieka. Jedną z nich jest wielka przemiana, jaka zaszła w dwudziestym wieku w wyborze „obiektu milosci". W epoce wiktoriańskiej, identycznie jak w innych tradycyjnych kulturach, milosc w większości wypadków nie była spontanicznym, osobistym przeżyciem, które następnie miało prowadzić do małżeństwa. Było odwrotnie - ślub zawierano na zasadzie umowy między zainteresowanymi rodzinami albo aranżowanej przez prawdziwego swata, albo też bez tego rodzaju pośrednictwa; ślub brano opierając się na względach natury społecznej, zakładając, że milosc rozwinie się już w czasie jego trwania. Od wielu pokoleń w całym świecie cywilizowanym panuje jednak niemal wszędzie termin miłości romantycznej. Ludzie w ogromnej większości szukają „miłości romantycznej", jakiegoś poufnego uczucia, które następnie powinno zmierzać do ślubu. Człowiek myślący powinien odpowiedzieć sobie na pytanie czy kierowanie się emocjami jest właściwe i pozwoli wybrać nam optymalnego partnera.
